Forum Kobiet

Fenomen Facebook’a

Napisany Maj 28, 2010 przez admin

Nikomu z nas nie jest obcy fenomen Facebook’a i innych, podobnego typu, portali społecznościowych, zrzeszających na swoich stronach miliony użytkowników rozsianych po całym świecie. „Facebook.com”, a zaraz obok „Twitter.com” to potęgi, swego rodzaju, potentaci personalnego rynku internetowego.

Miejsca, w którym nie sprzedaje się gier komputerowych, ani gorących kiełbasek ( z dostawą do domu w ciągu dwudziestu czterech godzin !), ale oferuje się dane osobowe, mniej lub bardziej rozgarniętych jednostek ludzkich, ubarwiających swoje profile kolorowymi fotkami.

Nie chcę się tutaj rozwodzić nad problemem bezpieczeństwa umieszczania swoich danych osobowych w Internecie, od czego niefortunnie rozpoczęłam, ale pragnę bardziej skupić się na kwestii osobnej;  niezmiennie fascynującemu mnie od lat, niesamowitemu pragnieniu, niemalże konieczności, człowieka do bycia częścią społeczności.

W tym miejscu, należałoby się odwołać do tezy Arystotelesa, który setki lat temu stwierdził, że człowiek jest zwierzęciem społecznym, który rozwija się na łonie społeczności. Tą samą ideę, w XXI wieku, odtwarza Facebook, chyba jedna z najbardziej rozpoznawalnych ówcześnie „marek” internetowych.

Można by powiedzieć, że człowiek ma głęboko zakodowaną w genach konieczność koegzystowania z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Jakby tego było mało, oprócz poczucia przynależności, do szczęścia i spełnienia socjalnego potrzebna mu jest, przede wszystkim, powszechna akceptacja członków danej społeczności. Musi czuć się, jeśli nie filarem, to przynajmniej, częścią grupy. A tego, miła pogawędka z panią z mięsnego, nie jest w stanie mu zrekompensować. I tutaj naprzeciw ludzkich potrzeb i żądzy wchodzą portale społecznościowe, zrzeszające miliony, w gruncie rzeczy, ludzi nam podobnych. Tak samo łaknących towarzystwa, zmiany otoczenia, partycypowania w najróżniejszych kołach zainteresowań, czy po prostu, zakładających konta z nudów czy ciekawości.

Niedawno, ze zdziwieniem, zauważyłam, że portale typu „Facebook”, czy „Twitter” zaczęły rozszerzać swoją działalność o nowe aspekty naszego życia. I tak, mnóstwo moich znajomych szuka pracy via facebook, gros firm reklamuje tam swoje usługi, otwiera się dla przeciętnego Kowalskiego, by trafić w gusta szerszej gamy użytkowników. Nikogo już chyba nie dziwią profile polityków (czy modnych ostatnio kandydatów na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej) obok tych stworzonych przez wytwórnie płytowe dla największych gwiazd muzyki. Każdy z nas może podzielić się na portalach tego typu własnymi przemyśleniami, wysłać ciekawego linka, pośmiać się z luźno rzuconych dowcipów, czy skomentować zdjęcia znajomych. Wielu z nas, ten typ aktywności społecznej, zaczyna wystarczać.

Odkąd za pośrednictwem portali społecznościowych możemy łączyć się w grupy miłośników serka topionego, znajdywać interesujące nas imprezy i koncerty rozsiane po całym świecie, „korespondować” z ludźmi z innych krajów, czy po prostu szukać pracy, nie potrafimy się bez nich obejść. Czy tego chcemy, czy nie, każdego wieczora ciekawość bierze górę i każde nam logować się na różnego rodzaju serwisach, po to choćby, by oglądnąć najnowsze zdjęcia znajomych. Często ludzi, których nie zauważamy mijając na ulicy, z którymi nie zamieniliśmy w życiu więcej niż kilka słów. Taniego substytutu gwarantującego nam przynależność do grupy i tworzenia sieci kontaktów, które mimo, że nietrwałe jak „ ten puch marny”, są. Bo człowiek ma jedną zaletę, jest. I chyba to jest najodpowiedniejsza puenta do niniejszych rozważań.

Autorka: homo faber

Podobne artykuły

Brak podobnych wpisów.